De menigte is in het donker zo imposant, ze zijn zo gek op onze auto dat ze continu mijn deur opentrekken om mij aan te raken. Ehh, jongens hoe gaat dat zo dadelijk als we in ons slaapzakje liggen? Gelukkig heeft ook de rest van het team bedenkingen. Dan maar een aantal kilometers de track op rijden, daar mag de lokale bevolking officieel niet komen, dus dat moet iets beter zijn. Alles staat in een rap tempo weer in onze eigen bivak opstelling, Léon voor de auto (de houtzagerij blijft ’s nachts actief), de rest achter de auto.

Ik hang nog even een breaklightje aan mijn tentje, Ruben kijkt me vol ongeloof aan: ‘ Wat doe je nou?! Zo weten de locals ons toch zo te traceren!’ Tja, ik dacht, ik maak het een beetje gezellig. We duiken maar snel onze tentjes in. Als we ’s morgens waker worden, doen we net of onze neus bloed, we drinken onze bakkies cappuccino en eten een broodje worst!

We rijden terug naar de finish van de etappe tussen de menigte door. Ik krijg kindjes in mijn armen gedrukt om mee op de foto te gaan. Het is één groot feest. De Batman en ik worden een setje; hij de filmcamera en ik de microfoon. Het is prachtig om de jongens vlak na de finish te interviewen. Deze etappe was ontzettend zwaar en dat is aan de gezichten te zien en toch sprankelen de ogen van elke deelnemer, iedereen is blij dat ze de finish weer gehaald hebben.

Ook Frits van Eerd is gearriveerd, hij loopt met gemengde gevoelens rond en laat ons nu al weten dat de Jumbotruck als verloren kan worden beschouwd. Er moet een nieuwe truck door Ginaf gebouwd worden, want Frits wil er weer bij zijn volgend jaar! De gasten van HV Productions worden tot in de puntjes verzorgd. Alsof Henk Verhoeven het speciaal voor hen had georganiseerd, raast er een heuse wervelstorm door de partytent! Dat is voor het echte Dakar gevoel, zeg maar. Zand in je eten en zand in je oren!

Net als we de boel hebben ingepakt om naar het bivak te verkassen, komt er een helikopter aangevlogen met daarin Frans Verhoeven. Gaande weg de dag kwamen ons al verhalen ten gehore dat er iets fout zat met Fransje. Doordat zijn BMW motor er mee stopte en ze het probleem niet hebben kunnen verhelpen ligt hij uit de race. Erg jammer voor hem, zeker na de etappeoverwinning van gisteren. We bieden hem een lift aan naar het bivak, dat accepteert hij graag.

Aangekomen in het bivak doet iedereen even zijn eigen ding en bereiden we ons voor op de dag van morgen. De jongens gaan een douche pakken en ik doe ook een poging. Het is niet te geloven hoe de douches van de dames er uit zien! We zijn maar met een paar meiden, maar wat een zooitje. Ik stel niet zulke hoge eisen en koud water vind ik niet erg, maar een douche waar je smeriger uitkomt dan dat je er in gaat, nou…laat maar zitten. Het ene bivak is duidelijk het andere niet, daar zit nog wel eens verschil in. Complimenten voor Chili, naar de omstandigheden hadden ze het best goed voor elkaar.

Ook hier in het bivak horen we weer allerlei geruchten dat de rally volgend jaar nog een keer in Argentinië en Chili wordt georganiseerd. Maar nog niets officieel…. Dus we wachten rustig af.

We spreken met de jongens van de 918 af om samen naar de volgende special te rijden.

Tekst Sabine Weghorst