Tekst : Sabine Weghorst

Ruben als kabouter Plop, voelt een nachtverhaaltje opkomen, dus volgt de Batman kabouter Plop op de voet met een filmcamera. Ze hebben het niet in de gaten maar het lijkt wel een stukje uit een fantasie film!

Cyril Depres gaat eerst rechtdoor, ziet zijn navigatiefout in en draait om, midden door ons bivakje! En dat is nog niet zo erg maar…Léon ligt nog in zijn tent! Dat gaat maar net goed. Voor de motorrijders is het een hele zware heuvel. Ze vloeken en tieren, quads rollen naar beneden, ze proberen van alle kanten de duin te trotseren. En weer doen de Nederlanders het doordacht en beheerst. Voor de neus van Ruben rijdt Aloys Ressing over een rots en valt, maar het lukt hem uiteindelijk toch om weer verder te rijden!

De duinen zijn toch wel het meest spectaculair, vind ik. Als de eerste auto’s komen, staat we met z’n allen bovenop de duinen. Ieder van ons weet een goede spot te vinden om te fotograferen, filmen of te assisteren. Het is geweldig om te zien dat de voertuigen tot het uiterste moeten gaan om de duinen te trotseren. Het is één groot mierennest van voertuigen. Zwaar werk voor de rijders, maar prachtig om te zien voor ons.

Bovenop de top van zo’n duin ben ik me weer even bewust van het feit dat ik toch wel een bevoorrecht meisje ben. En iedereen van ons team heeft het naar zijn zin. Dirk heeft het zich gemakkelijk gemaakt. Hij zit, als een enorme vogel die terug gekeerd is naar zijn nest, midden in het kamelengras op een duintje! Hij schreeuwt me toe dat het heerlijk ligt, maar aan alle goeds komt een eind en hij zal het nest ooit moeten verlaten! Er worden prachtige plaatjes gemaakt en daarvoor zijn we hier tenslotte.

En nu hebben we nog één uitdaging: hoe komen wij in vredenaam weer van de track af? Er komen is ons gelukt, maar dat was vóórdat de Dakar-deelnemers de track omploegden. Het is een mooie uitdaging. Een half uurtje later pompen we de banden weer op en zijn we trots op onze auto’s. Goed gedaan!

Onderweg naar het laatste bivak van Santa Rosa de la Pampa bedenken we dat het nog een heleboel kilometertjes is naar de finish van de volgende dag. Nieuw plannetje: Misschien toch beter om het bivak nogmaals over te slaan en een kortere verbindingsroute te rijden. Bij een tankstation ontdek ik een douche! Is dat even geweldig; geen hotel, geen bivak, wel gedoucht! Het plan is om in een keer door te rijden maar op de een of andere manier lijken er wel kilometers bij te komen in plaats van dat het minder wordt. Nieuw plannetje: we gaan ergens een hapje eten, zetten ons tentje op, slapen een paar uur en rijden dan door naar San Carlos de Bolivar voor de finish. We hebben wel vaak nieuwe plannetjes valt me nu op.

Onderweg zijn we blij verrast als we een klein wit gebouwtje langs de weg zien, waar met grote letters Restaurant El Bacho op staat. We storten ons op het enige tafeltje buiten met vier stoelen. Toch even binnen vragen of we hier iets kunnen eten. ‘Ja, natuurlijk!’ We mogen zelfs buiten gaan zitten. En dat was het dan, we hebben de man nooit meer terug gezien! Tja, zo vallen we wel af, zeg.

Mijn partner zit achter het stuur, ik voel me een beetje verlaten in het mediapark! We hebben zulke grootse uitbreidingsplannen. We hebben er maar alvast een holding van gemaakt. De KvK zal wel gek van ons worden. Doordat Léon is opgehouden met opruimen (teveel commentaar van onze kant) zijn we achterin het mediapark maar een reorganisatiebureautje begonnen. Dat leek ons wel zo praktisch. En dan ook maar gelijk een logistieke bv erbij, we zijn er maar druk mee.

Hoe dan ook: Ruben loodst ons prima naar een tweede poging om iets te eten. Prima plek bij een mama en een dochter. Dochter wordt uitgebreid beoordeeld door de boys en wordt er verlegen van. Ruben wil een menukaart maar mama maakt duidelijk dat we kunnen kiezen uit vlees of pizza. De keuze is reuze! Het maakt niet uit, het is goed en gezellig en daar gaat het om.

We vinden een plekje om even neer te dalen in onze tent tussen de bomen. Ik ben volledig in de veronderstelling dat we ergens in een bos zijn belandt maar een paar uurtjes later wordt me duidelijk dat we gewoon langs de kant van een grote weg hebben geslapen! What ever, op naar de finish, ik wil blijdschap zien.

Deze week hoorde ik Léon nogal opscheppen tegen een aantal locals die alleen Spaans spreken. Als Léon duidelijk probeert te maken dat hij geen Spaans spreekt, maakt niemand dat iets uit, ze blijven gewoon door keuvelen. Hij maakt er maar een verhaal van. Op een gegeven moment hoor ik hem zeggen dat we op de eerste positie staan bij de persteams! Dat is geweldig Léon, dat wist ik helemaal niet!

Hij had blijkbaar een goed voorgevoel, want op de finishdag krijgt Ruben het voor elkaar om ineens op de track tussen de deelnemers te rijden (foutje van een politiemannetje). En ja hoor…wij gaan als eerste én enige persauto de finish over. We hebben gewonnen!!!

De finishdag is werkelijk één groot feest. De Nederlandse deelnemers gaan volledig, samen met ons, uit hun dak. Ze hebben een wereldprestatie neergezet. Bij het Ginafteam rollen de tranen over stoere wangen als Marcel van Vliet over de finish komt, ze hebben de derde positie bereikt! Gerard van Veenendaal heeft hier, samen met de jongens van van Ginkel, zo hard voor gewerkt en nu worden de vruchten daarvan geplukt: een Podiumplaats bij de trucks.

Zowel de zaterdag als de zondag is het een en al emotie, blijheid en kameraadschap. Prachtig om te zien.

Met het hele DakarPress Team leven we mee en moeten af en toe ook slikken!
De prachtige beelden die de jongens hiervan gemaakt hebben staan nu on-line op www.dakarpress.nl . Want nogmaals, soms zeggen beelden meer dan duizend woorden.

Jongens, er mag gefeest worden!

Tekst : Sabine Weghorst