En…wat schetst mijn verbazing als ik bij de auto’s kom; we hebben allemaal een wit team overhemd aan! Peter Maas Reclame heeft ons in nieuwe kleding gehesen en vooral de witte overhemden vallen goed in de smaak. We gedragen ons netjes want ook voor ons begint morgen de Dakar. Als we terugkomen bij ons hotel stel ik voor op een terrasje nog een afzakkertje te nemen. Heel Bunos Aires viert feest op straat en daar doen we lekker aan mee. We weten een tafeltje te bemachtigen en hebben nog een uurtje lol. Terug in het hotel speel ik nog even voor zuster Clivia en prik een blaar op de voet van puntenel kapot en smeer het in met mijn super Sudokucrѐme.
De volgende morgen vliegt iedereen een andere kant op. Er ontstaat bij iedereen een gezonde, positieve spanning. De een loopt met zijn kleding te sjouwen en weer een ander is al met het roadbook bezig.
De podiumstart vindt plaats bij de Obelisk pal voor de deur van ons hotel. Het is één groot feest, iedereen is vrolijk. De fotografen zoeken de mooiste plekjes om te fotograferen en ik struin tussen de deelnemers om te peilen hoe hoog hun hartslag is. Fred heeft een fantastische plaats gevonden om de deelnemers op het podium vast te leggen. Hij komt al lekker in zijn Dakarvel.
Nadat de deelnemers zijn vertrokken zorgen we ervoor dat we zo snel mogelijk klaar zijn om te vertrekken. Bij onze dierbare vrienden van het hotel kunnen we alle overbodige bagage achterlaten. Jerry maakt ineens een hoop stampij. Hij heeft zijn koffer met onder andere zijn Breitling (???) ’s middags al ingeleverd. En nu is die koffer verdwenen! En, nee, hij heeft vanmiddag geen bonnetje ontvangen, dus die kan hij niet overleggen. Jer schiet in de stress en dat zal het hele hotel weten ook! Hij krijgt de baliemedewerkers aan het zweten, totdat…Puntenel naar beneden komt met zijn koffer?! Even vergeten; omdat het vanmiddag zo druk was aan de balie heeft hij zijn koffer tijdelijk bij Puntenel geparkeerd. Foutje, bedankt…

Tekst: Sabine Weghorst
Foto: DakarPress