Van de 917 is de snaar van de airconditioning in miljoenen stukjes uit elkaar geknapt onder de motorkap. De camera van Fred is losgeschoten en op een rots gevallen. De grill heeft het niet helemaal gered na ons avontuur van gisteren. We besluiten daarom niet de special op te rijden maar direct naar het bivak te rijden. De Batman is ook lichtelijk aangeslagen, hij had zo’n mooi fluitketeltje gekregen en door de trip van gisteren is hij de fluit van zijn keteltje kwijt! Dan kunnen we daar foto’s maken en ondertussen kan de Batman aan diverse reparaties beginnen. Ikzelf heb een day-off, ik heb een griepje en dat valt niet mee in die hitte.

Aan het einde van de middag komt de 918 het bivak oprijden. Ook zij hebben een dag met allemaal ellende. Het lukte ze niet de track op te rijden en tot overmaat van ramp zijn de bouten van de remklouwen afgebroken. Dirk en Jerry hebben de halve dag in de bloedhete zon onder de Landcruiser gelegen. Nu moeten ze nog vervanging hebben van de bouten. Ik weet niet wat het is met de jongens van de 918 maar ze blijven lachen, klasse jongens!

Bij het Ginaf team haal ik een combinatietje pilletjes die de jongens van Ginaf ook geholpen hebben. Henk van Ginaf verzekerd me dat het dan helemaal goed komt. We gaan eten en douchen. Léon vergeet, net als ik, een handdoek mee te nemen en wandelt vrolijk in zijn onderbroekje over het bivak.
Ik loop even naar het persgedeelte om te vragen of we coördinaten kunnen krijgen van mooie punten op de special. Terwijl Marie Lecombe (chef pers ASO) mij twee mapjes met kaarten overhandigd wil ze even serieus met mij praten. Het blijkt dat ze ons gemist hebben de afgelopen dagen. Ze maakt me duidelijk dat ze best ongerust was omdat ze niets van ons gehoord had. ‘We beschouwen jullie als de kamikaze van de Dakar Rally, ik wil graag dat jullie elke dag even hallo komen zeggen! De deelnemers kunnen we helemaal in de gaten houden maar jullie lijken wel ongrijpbaar. De jongens van je team zijn wel heel groot, maar ze luisteren slecht!’ Ik bedank haar dat ze ongerust over ons was en dat alles oké is. Ik leg haar uit dat we altijd heel laat in het bivak aankomen en ik beloof beterschap. Misschien zijn we inderdaad wel een stelletje kamikazes, maar dat maakt het juist zo leuk. Het is net zoals een van de motorrijders tegen me zei: ‘Misschien is jullie Dakar nog wel zwaarder dan de Dakar die wij rijden!’

De auto wordt naar de jongens van onze sponsor Loctite gereden om te informeren of zij een oplossing hebben voor het probleem. Het is geweldig om te zien hoe professioneel de Loctitemannen met een dosis enthousiasme aan de slag gaan. De grill wordt dusdanig gerestaureerd dat we ons daar geen zorgen meer over hoeven te maken.

De weg naar de volgende special lijkt eenvoudig maar we zien een hele berg over het hoofd. De afstand is niet groot maar de hoogte des te groter. Met mijn hoogtevrees hou ik mijn ogen stijf gesloten, plug een muziekje in mijn oren en doe net of er niets aan de hand is. En weer loodst Léon er ons veilig doorheen.

Eindelijk zetten we onze tentjes neer midden in de woestijn. Fred heeft nog even een probleempje met zijn 5 minuten tentje. Hoewel goed van kwaliteit, breekt er toch een stokje. Léon helpt hem er een nieuw modelletje van te maken. Misschien toch tijd voor een 2-seconden tentje?

Tekst: Sabine Weghorst
Foto: DakarPress