Toch vind ik het een verdomd onhandig moment om nu in tweeën te breken. Om nog maar te zwijgen  over het weer opvouwen en in de hoes drukken van een, inmiddels, 0-seconden tent, daar heb ik toch even meneer Batstra voor nodig. Maar goed, ik vind wel een oplossing voor mijn tentloze Dakar. Ik heb drie opties; optie 1: Ik ga even bij Ginaf langs met een beteuterd gezicht, misschien hebben zij nog een reserve. optie 2: ik ga even bij onze Loctite vrienden langs, wellicht willen zij een project van mijn tentje maken? optie 3: we hebben natuurlijk altijd nog Rescue Tape en de Batman, en samen fixen ze alles!

Het wordt een dag met extremen. Vannacht en vanmorgen was het stervenskoud, iedereen is in één keer op zoek naar de bodywarmers. Het lijkt niet het meest voor de handliggende kledingstuk om mee te nemen als je in de Dakar Rally zit, maar het kan hier hoog in de Andes goed koud worden. Trouwens, Ewout heeft meerdere doelen voor de bodywarmer; Léon en ik kijken een beetje vreemd op, als de tent van Ewout open gaat en er wordt een grote slappe pop naar buiten gegooid en even later verschijnt er de brede grijns van Ewout. Wat moeten we hier nu van denken?? Het levensloze lichaam dat ie naar buiten gooide, blijkt niet zijn nieuwe Argentijnse verovering maar zijn hoofdkussen. Hij gebruikt de bodywarmer als vulling in een fleecejack zodat ie een comfortabel hoofdkussen heeft.

Het Andesgebergte is geweldig om doorheen te rijden, de kleuren van de bergen veranderen continu. Af en toe zien we een kudde lama’s voorbij lopen. Terwijl we naar steeds grotere hoogtes rijden begint iedereen het te voelen, hoofdpijn, misselijk en duizelig. Na de pracht en praal van de Andes komen we bij de start van de special. Ook de deelnemers ondervinden de kracht van de Andes en hebben het erg koud gehad.

We gaan naar een ander stuk op de special om te fotograferen. We zijn goede maatjes met Marie van de ASO en krijgen tegenwoordig mooie punten op de route aangewezen en daar hebben we een uitgezocht bij een oude mijn midden in de woestijn. Met de coördinaten erbij moet het lukken om daar te komen. Ja, normaal wel, maar wij rijden ons op het gigantisch terrein van de Caracolesmijn helemaal vast! Ze hebben gewoon de wegen afgesloten met grote keien! Maar de Chilenen van de ‘Calimeromijn’ zijn zo vriendelijk en behulpzaam: ze stappen in een pick-up en leiden ons regelrecht naar de special. Heel erg goed, bedankt! Geen tijd om afscheid te nemen want we moeten maken dat we een plek vinden want we rijden tussen de deelnemers.

Op de proef redt Léon een quadrijder die onder zijn machine is gekomen. Hij roept de hulp in van de helikopter, die de gewonde coureur binnen no-time ophaalt. Dat was even een showmomentje voor Léonidas, hij voelt zich de held van de dag. Ewout en ik hebben dat showmoment eigenlijk de hele dag, we blijven maar zwaaien naar de camerahelikopter die telkens boven ons vliegt. We worden een beetje arrogant en zwaaien vervolgens ook naar de EHBOhelikopter die Léon heeft opgeroepen!

Het grootste showmoment hebben we bijna met Robby Gordon! Als denken dat we alle deelnemers wel gehad hebben, besluiten we de track weer naar het begin af te rijden. Opeens ontstaat er een enorme stofwolk voor ons, we gillen allemaal tegelijk: ‘ Léon! Er komt nog een deelnemer aan!’ Hij bedenkt zich geen moment en vliegt een duin op. En op dat moment komt de velgekleurde Hummer van Robby Gordon de bocht om. Op een haar na missen we de dolgedraaide Amerikaan!

Tekst: Sabine Weghorst
Foto: DakarPress