De eerste auto van DPT arriveert aan het eind van de middag in het bivak. De deelnemers krijgen voor de 6e etappe de mogelijkheid om te finishen tot 18.00 uur tijdens de rustdag. Dat is duidelijk te merken, terwijl het al druk is in het bivak zijn nog lang niet alle deelnemers binnen en voor velen zal het nog heel lang duren voordat ze binnen zijn. Het DPT zoekt in het bivak een plaats om de auto te parkeren en de tenten op te slaan. De volgende morgen wordt door het DPT, na een stevig ontbijt, de stand van zaken bij de teams bekeken.

Bij het Ginaf Rally Team is de eerste week veel gebeurd. Voordat Wuf van Ginkel de eerste special bereikte, crashte de truck zwaar op de verbindingsroute. En Jack Brouwers, die met zijn eigen truck in het Ginaf kamp stond, brandt volledig uit en verschijnt niet meer aan de start van de …..etappe.
Aan tafel bij Ginaf zit Jan Lammers en zijn navigator Willem Tijsterman bij te praten met Mirjam Pol, die even komt buurten. Mirjam: ‘Het gaat in elk geval beter dan vorig jaar! Afkloppen, maar tot nu toe heb ik nog geen pleister nodig gehad. Het gaat alleen in zo’n verschrikkelijk tempo dit keer. De eerste dag was ik helemaal kapot en dag drie had ik dat nog een keer, toen kwam ik bij de finish en moesten ze echt een fles water over mijn hoofd en nek gieten, ik zat er helemaal doorheen. Maar daarna heb ik eigenlijk het gevoel gekregen dat ik er steeds meer in kom. Tja, alles doet pijn maar dat hoort erbij.’

Natuurlijk heeft ze wel weer een mooi verhaal: ‘Op dag twee werd ik bijna doodgereden door een Mini! Ik bedoel, dat is toch ook niet stoer! Als het moet gebeuren, dan liever door een Hummer, maar een Mini…’ Jan Lammers ligt in ee deuk van het lachen. Ze legt uit dat het dit jaar wel heel strak gepland is met de verbindingsroutes. De coureurs houden te weinig tijd over, volgens Mirjam. ‘Als je zo in Nederland zou rijden dan krijg je geen bekeuring, dan wordt je gewoon voor 10 jaar vast gezet!’

En hoe gaat het met Jan en zijn truck? ‘ Het gaat lekker, één metertje tegelijk. We nemen minimale risico’s en houden de boel heel. Er zijn hele lange stukken met enorm veel knippen, daar leiden we verlies maar we hopen dat we dat weer uitsparen door minder problemen te krijgen. Onze ellende is tot nu toe beperkt gebleven, op een kapotte koppeling na. We proberen gewoon 10 keer langer na te denken voordat we wat doen. En dat werkt! We staan voor zo’n gigantische berg en kijken even aan wat er gebeurt voordat we onbesuisd naar boven jakkeren. Dan geeft het wel een goed gevoel als je ziet dat er ook een mogelijkheid is om er omheen te rijden zonder een waypoint te missen. Op de berg staan de Hummers te klooien om naar boven te komen. In gedachten steek je dan even de middelvinger op naar die berg.
De top wat betreft het navigeren van Willem deze week was absoluut toen hij heel overtuigd aangaf dat we op een gegeven moment naar rechts moesten, Gerard en ik keken elkaar met een vragende blik aan, want de rest reed bijna in file aan de linkerkant. Gelukkig zei ik tegen Willem; Ik heb het volste vertrouwen in je keuze!, want we reden zo om de rest heen en hadden de hele file ingehaald, klasse! We hebben echt een paar van dit soort geweldige momenten gehad.’ Als hem gevraagd wordt wat het verschil is tussen zijn Dakar vorig jaar en dit jaar, antwoordt hij resoluut: ‘ Vorig jaar werd ik niet gehinderd door enige ervaring!’  Waarop Willem Tijsterman reageert: ‘ Dit jaar ook niet!’ Waarop Jan weer adrem reageert met: ‘Ik wordt nu gehinderd door de ervaring van Willem en Gerard!’ De sfeer oogt ondanks diverse tegenslagen toch goed.

Op dat moment komen de mannen van Smink binnen, ze hebben niet overnacht in de woestijn, wel even gerust. Navigator van Jos Smink, Peter Stijkel, meldt tegelijk dat Edwin van Ginkel 4 kilometer voor de finish op de kant ligt maar dat er nog vrachtwagens achter hem rijden die hem kunnen helpen. Peter; ‘We hebben dik 20 uur op de piste gezeten! We gingen laat van start doordat we de dag daarvoor ook al laat waren, toen kwamen we om twee uur ’s nachts binnen. De truck weer klaar gemaakt en gelijk weer weg gegaan, een uur te laat. We hebben in de duinen liggen klooien, toen ging de vering niet lekker, het leek wel alsof er blokken tussen zaten. En dan kom je ’s nachts in de duinen te rijden, in het donker met al dat fez fez. Net nadat we de finish op de proef hebben gehaald werd het licht. Ik belde vanaf de special mijn vrouw en zij zei, ‘het lijkt wel alsof je dronken bent’, zo vermoeid waren we. Het belangrijkste is dat we binnen zijn en morgen gewoon weer kunnen starten.’

Chris Leijds loopt met drie biertjes in zijn handen. Waar zijn die voor, Chris? ‘ Voor onze helden, Pascal, Ed en Martin. Ik moet een belofte inlossen. Ik heb Pascal de Baar een biertje beloofd als hij weer binnen komt en iedereen heeft geholpen en dat heeft hij. Hij belt net op dat hij onderweg is!’ Ondanks dat er van de zeven Buggy’s nog maar drie in de race zitten is Chris niet ontevreden. ‘ Geen van de uitvallers is te wijten aan de techniek van de buggy’s maar door menselijk uitvallen. Ook al halen ze dan niet alle zeven de finish, ze hebben nu al wel iets bewezen!’ Pierre Blom zit teleurgesteld naast hem. Hij heeft op moeten geven door zijn hernia die hij vorig jaar heeft oplopen en hem nu weer parten speelt. ‘Dit was de tiende Dakar en ik denk dat dit mijn laatste was. Op een gegeven moment wil het niet meer. Ik vind het spijtig dat ik op moest geven want, echt, ik heb nog nooit een Dakar gereden met zoveel lol! Sommige stukken is het echt af zien maar zo door de duinen rijden of die bergpaden, dan is het net speelgoed, echt superleuk!’

Hans Jos Liefhebber kijkt met gemengde gevoelens naar zijn wiel. Het wiel wordt door TV presentator Sebastian Labrie gerepareerd en heeft dat duidelijk nog niet onder de knie. Het ziet er wel gezellig uit. Hans Jos heeft het niet zo op de rustdag, hij doet uit verveling zelfs zijn was en klungelt maar wat aan. ‘In het begin van de rally was ik relaxt, nu ben ik ook weer relaxt. Een paar dagen geleden heb ik een dipje gehad doordat ik er naast heb gelegen. Ik ben goed op mijn kop gevallen en daarna had ik concentratieproblemen. Nu voel ik me wel goed, ik heb het naar mijn zin. De machine is wel zwaar maar er zit een ongelofelijke berg vermogen in en de koppel is goed. In de duinen is ie geweldig.’

Erik Kofman is niet helemaal tevreden over de afspraken die Italië telkens veranderd. Eerst zouden er van Aprilia één monteur voor twee of drie motoren zijn en nu moet hij ineens het reguliere onderhoud zelf doen. ‘ Ik hou me maar zoveel mogelijk afzijdig en concentreer me op mijn eigen ding. Ik sta nu ergens in de top 70, dus het gaat lekker. Ik wil graag in de top 100 eindigen want dan weet ik zeker dat ik gefinisht ben. Ik heb de eerste twee dagen zo hard mogelijk gereden zodat ik daarna niet zoveel tussen de auto’s en de vrachtwagens terecht kom. De quads zijn voor de motorrijders een verschrikking, vind ik.’ Zelden hebben we een rookie zo stoïcijns en relaxt een Dakar zien rijden.

Het team XDakar staat er tijdens de rustdag in prima staat bij. De jongens doen het goed met de trucks en Erik van Loon gaat als een speer met zijn Mitsubishi Lancer Evo. Peter van den Bosch staat ontspannen te praten met Martin van den Brink. Peter is tevreden over zijn eerste week: ‘De eerste week is gegaan zoals ik gehoopt had, ik had het niet verwacht maar wel gehoopt. Bij ons gaat tot nu toe alles goed, we hebben een probleem gehad met de stuurstang die krom was. Maar voor de rest zijn we zeer tevreden. Het materiaal is goed, de mensen zijn goed die bij mij in de auto zitten, dat helpt ook erg mee en natuurlijk de monteurs. Onvoorstelbaar wat die mannen ’s nachts allemaal weer voor elkaar krijgen! Wat ik het meeste indrukwekkend vond zijn de duinen bij Iquiue, de afdaling naar beneden, dat is heel erg bijzonder. Ik ben wel happy met de rustdag, ik vind dat niet erg. De overall begon een beetje te stinken, haha. Ik heb het thuisfront weer eens een keertje kunnen spreken. Wat mij betreft houden ze de rustdag er in!’
Martin van den Brink is het helemaal met Peter van den Bosch eens. ‘Peter heeft aan het eind van de week problemen gekregen, ik in de eerste etappe. Toen hadden we problemen met de tussenbak as. Maar verder zijn we erg tevreden.’
Hoe was het voor je om de eerste etappe te rijden en ook te finishen? Martin: ‘Toen we er langs kwamen en toen we de finish over waren, hebben we handje geklapt en gezegd: Morgen gaan we knallen! We staan nu twaalfde en ik ga proberen de truck nu veilig in Buenos Aires te krijgen.’

Motorrijder Marcel Snijders is dit jaar de navigator van Tonnie van Deijne. Een hele andere taak, hoe gaat dat hem af? Marcel: ‘ Ik leef nog! Het gaat met de dag beter, we moesten wel op elkaar ingespeeld raken. Ik kom van een motor en dan heb je alleen met jezelf te maken. Nu moet ik elke note precies weten wat het betekend want ik moet het doorgeven aan Tonnie. Het gaat zo ontzettend veel sneller in de auto bij Tonnie als toen ik zelf reed. In het begin was ik te nerveus en bang om fouten te maken maar nu word ik losser en gaat het allemaal beter. Tegen de fabrieksauto’s kunnen we niet op dus we willen heel erg graag deze positie (14de) vast zien te houden.’
Tonnie van Deijne komt met een ijsje aanlopen en ziet er ontspannen uit en verteld nog even over de klapband die ze hebben gehad. Tonnie:’ We hebben een klapband gekregen en met een zware knal klapte zelfs het achterspatbord eraf. Gelukkig was het niet erger dan dat. Loctite heeft het achterspatbord gerepareerd en vandaag, met de rustdag, wordt er een nieuwe op gezet. Verder gaat het prima. We willen de tweede week lekker ontspannen veel plezier beleven aan deze Dakar en elke dag zo goed mogelijk finishen. We realiseren ons dat we op dit moment een mooie positie hebben, daar waren we nog niet mee bezig maar Marcel en ik zijn beide perfectionisten en zijn dan ook blij met dit resultaat!’

Het VEKA Man with a mission 2 team is lichtelijk teleurgesteld op deze rustdag. Bert Jan legt uit waarom: ‘Peter Versluis is helaas uitgevallen. Peter heeft wat kleine technische problemen gehad, die ze wel zelf opgelost hebben. Ze zijn, doordat ze helemaal achteraan zaten, hun spullen kwijt geraakt om banden te verwisselen en de auto op te pompen. De kist waar alles in zat is open gescheurd en daardoor zijn ze alles verloren. Dan hadden ze de duinen in moeten gaan zonder materiaal om zich los te krijgen als ze vast zouden komen te zitten en dat durfden ze niet aan.’ De truck heeft eerder deze week al een flinke crash gemaakt waardoor de bak voor een groot gedeelte was verdwenen, het was daarna een soort cabriotruck geworden. En hoe staat het met de andere twee trucks, met Marcel van Vliet en Franz Echter? ‘ Beiden doen het eigenlijk wel naar behoren, we hopen dat ze in het tweede deel van de rally nog iets beter kunnen presteren zodat ze een mooie positie in het eindklassement kunnen behalen. Marcel en Franz zijn beiden fysiek niet 100% begonnen. Franz is aardig opgeknapt tijdens de race. Marcel heeft nog problemen maar dat gaat met de dag beter. En hij heeft ons belooft dat ie ons wat zal laten zien!’ Peter Versluis, eigenaar van het team, zal wel aanwezig blijven tijdens de tweede week van de rally.

Frits van Eerd, eigenaar van de Jumbo supermarkten, kijkt blij en ontspannen en heeft een duidelijke filosofie die hij ook toepast in de Dakar. ‘Het is een heftige week geweest, ik kan nog niet geloven dat we op de helft zijn. Het is mijn tweede Dakar, dus ik heb beperkte ervaringen en had gehoopt dat het zo zou gaan maar dat kan je van te voren niet inschatten. Ik weet wel dat het belangrijk is om elke dag te finishen en daar moet je ook naar rijden. We staan nu dan ook voor een truck die zowel mechanisch als cosmetisch geen schade heeft. En daar kunnen we de tweede week met goede moed mee verder gaan. Als ik zie hoe sommigen over de track heen gaan, met echt een aantal versnellingen meer, dan kan het niet anders dan af en toe verkeerd gaan. Ik vind het een missie, het is de zwaarste rally ter wereld, en als je dan zegt daar gaan we aan mee doen dan moet je hem ook af willen maken. Het is net als in het bedrijfsleven, dat is ook af en toe een race en met de juiste middelen en vooral ook de juiste mensen om je heen kun je heel ver komen en dat probeer ik te laten zien. De drive om de finish te halen is groot. Het team is fantastisch, er zitten allemaal goeie mensen in, dat wisten we van tevoren. We kennen elkaar, wonen bij elkaar in de buurt en begrijpen elkaar goed. Een compliment naar het hele team, we staan hier met vier voertuigen en het ziet er spik en span uit.’

Teamgenoot van van Eerd, Erik van Loon, heeft met zijn Mitsubishi Lancer Evo een duidelijk doel voor de tweede week. Erik: ‘Het gaat goed en ik ben dik tevreden. Ik wil in de tweede helft natuurlijk blijven rijden, ik ben en blijf een racer. Ik ga niet achterover hangen, dan moet je niet aan een Dakar meedoen. Maar ik ga wel proberen om het allemaal heel te houden. We staan nu twaalfde en dan zijn de verwachtingen ineens heel hoog maar het doel is en blijft een plek in de top 15. We zijn met een super team, allemaal Brabanders, we doen het allemaal goed. Er zijn denk ik weinig teams die met vier auto’s zijn gestart en die er nu vier zo bij hebben staan!'

Teksten: Sabine Weghorst
Foto's: DakarPress