In het bivak besluiten we daar te overnachten. Léonidas duikt zonder eten zijn tent in (hij is dus echt ziek), Fred, de Batman en ik besluiten toch nog iets te gaan bikken. Batman weet mijn tentje weer te fixen met Rescue tape en hij staat weer als een blok, nu nog kijken of hij morgen ook weer flexibel in de hoes wil. Fred maakt van zijn 5 minuten tent (is al een 10 minuten tent geworden!) weer een nieuw modelletje. Toch vreemd, de tent wordt steeds kleiner maar de opzettijd niet korter. Het wordt echt tijd om het tentprobleem van Fred voor te leggen aan de mannen van Loctite. De Batman besluit een quick shower te nemen. Ik twijfel even maar bedenk dat ik het morgenvroeg ook kan doen, lekker fris begin van de dag. De volgende dag echter blijken de douchekoppen bij de dames in staking! Het zijn mooie, nette douches met maar één mankement: er komt geen water uit! Droog douchen dus! Bij de douches zie ik een strompelende Wouter van der Beek lopen. Hij is behoorlijk van zijn motor gestuiterd maar vol goede moed, echte Dakarspirit heeft die man; zijn Dakarmaatje Jan heeft hem voor gehouden ‘Geef nooit op’ en dat heeft ie in zijn oren geknoopt.

We staan op de proef dicht bij de start, op een hoge berg. Léon ligt uitgeteld door zijn zonnesteek in de koele auto een geeft, al slapende, af en toe een opmerking. Het laatste voertuig zou om 12.15 uur starten maar niets is minder waar. Ze blijven maar komen, ook nog na 13.00 uur. We snappen er niet veel van maar dat gebeurt wel vaker. Het wordt wel heel vaag voor ons als we de cabriotruck van Peter Versluis twee keer zien starten…valse start misschien? Hoe dan ook, de tijd om nog een ander plekje te zoeken verdwijnt als sneeuw voor de zon. Dan maar rechtstreeks naar het bivak in Arica en dat komt Léon wel goed uit, des te meer tijd voor hem om bij te komen van zijn zonnebankfiasco.

De verbindingsweg naar Arica is één lange weg met links en rechts prachtige, hoge zandduinen. Het is haast niet te geloven dat dit een woestijn is. Maar, ohoh, wat is die weg gevaarlijk, zonder vangrails en uitwijkmogelijkheid.

Aangekomen in het bivak van Arica, gaan we op zoek naar een plekje om ons eigen bivakje op te slaan. We slaan de tenten op bij het hek. Hier lijkt het redelijk rustig, niet te veel generatoren die staan te joelen bij de teams om ons heen. We hadden al een ander plekje geclaimd, maar wij ‘de kamikazes van de Dakar’ werden daar door onze vriendin Marie weggestuurd en wel onmiddellijk ‘Otherwise I have to make your tires flat!’ daagt ze Léon met een glimlach uit. Een rondje over het bivak leert ons dat onze maatjes van de 918 nog niet gearriveerd zijn. Nog even afwachten dus…

Tekst: Sabine Weghorst
Foto: DakarPress