Jerry baalt een beetje (veel) want zijn beelden van gisteren zijn per ongeluk van zijn kaart gewist: ‘Oh, Sabine, ik had mooie foto’s gemaakt.’ Fred probeert hem gerust te stellen en geeft een paar tips om de beelden weer terug te toveren. Dat is ook wel verschrikkelijk balen, zit je een dag lang in moeilijke omstandigheden te fotograferen, ben je in één keer alles kwijt!

Léon is ondertussen ontwaakt en langs de dokter geweest, zalfje gekregen en hij kan er weer tegen aan. Het is rustdag en dat is in de Dakar een bijzondere dag. De Chileense President komt op bezoek, iedereen probeert te relaxen, gaat buurten bij andere teams of wast zijn race-overall eens een keertje uit. Veel deelnemers zijn nog niet gearriveerd en komen in de loop van de dag binnendruppelen. Iedereen van ons team gaat vandaag zijn eigen ding doen. Fredje en ik banjeren door het bivak op zoek naar de Nederlandse deelnemers en hun verhalen. Léon en Ewout hebben met Rob en Artur van Spits! Buiten het bivak in een visrestaurant afgesproken. Grappig als je bedenkt dat Léon helemaal geen vis lust! Vis speelt vandaag een grote rol in ons team.

Het is onze bedoeling om aan het eind van de middag te vertrekken want de weg naar de volgende special is nog heel erg lang. Uiteraard lukt ons dan niet, het wordt uiteindelijk een uurtje of acht voordat we Arica verlaten.
Het eten in het bivak is over het algemeen prima te eten. Tijdens de lunch wordt er een vispotje geserveerd, waarschijnlijk met mosselen dus ik laat dat aan me voorbij gaan. Fred echter gaat voor het potje. En daar krijgt hij spijt van. Gaande weg de dag wordt hij steeds witter om zijn neus en steeds minder spraakzaam, het potje is duidelijk niet goed gevallen.
We zoeken nog wat mensen op bij de wijnproeverij die geopend is en dan moeten we toch echt de rustdag verlaten want er wacht ons een hele lange route terug en er moet nog getankt worden. Net buiten Arica vinden we een tankstation en gooien beide tanks vol. Opeens stapt Fred, die zich nog steeds niet goed voelt, uit de auto en besluit de vis weer terug te geven aan Arica. Met een opgeluchte uitdrukking kan hij de reis hervatten.

Midden in de woestijn aan de Pacific Ocean in een tentje slapen. Volgens mij is deze kampeerplek goud waard! Het lukt me bijna niet om in slaap te vallen, ik wil niets missen van dit bijzondere moment. Ik lig in het zachte woestijnzand te staren naar een prachtige sterrenhemel en te luisteren naar het ruisen van de oceaan. Wat zijn we toch een bofkonten! 

Tekst: Sabine Weghorst
Foto: DakarPress