We slapen ergens aan de kant van de weg, richting de track. Als ik een paar uurtjes later wakker wordt, zie ik twee gieren op een rotsblok voor mijn tentje. Als uiterst serieuze bewakers houden ze me in de gaten. Zo observeren we elkaar een uurtje. Ook als de rest uit hun tentje kruipt, is er geen beweging in de indrukwekkende vogels te krijgen. Ik begin ze net te waarderen als zijnde mijn persoonlijke bewaker als er een stel pick-ups met enkele locals aan komen rijden voor een praatje. Dat wordt mijn bewaking teveel en ze vliegen er vandoor. Typisch iets voor WIO’s (Waakvogels In Opleiding), besluiten Batman en ik, als er bewaakt moet worden zijn ze weg!

We staan de hele dag in een bloedhete woestijn of eigenlijk moet ik zeggen, Fred en Léon. De Batman en ik hebben namelijk in een vloek en zucht onze luifel uitgeklapt, zodat wij in elk geval in de schaduw zitten, echt een geweldige oplossing! Léon lijkt wel een gedaanteverwisseling te hebben ondergaan, hij staat als een soort ‘Malle Pietje’ de omgeving te overzien; handen op zijn rug, buik vooruit, Meindru-petje op, en om het geheel compleet te maken, heeft hij een sjaal van mij (de zogeheten ASOsjaal) om zijn nek gedrapeerd. Het mag er dan enigszins vreemd uit zien, het is wel heel verstandig, hij is tenslotte nog aan het herstellen van de vorige ervaring met de zon!  Het is wederom bloedheet in de brandende zon dus Léon verruilt zijn korte broek voor een lange. Juist op het moment dat de wisseling plaats vindt, komt er weer een deelnemer aan. Gedreven als ie is, loopt Léon wijdbeens met zijn broek op de enkels naar de afgrond om foto’s te maken van Jan Lammers.

De Batman en ik zetten Fred en Léon af bij een hotel in Copiapó, zodat zij alvast kunnen renderen (Batman is er nog steeds niet achter wat het inhoudt, maar is gek op het woord), editen en uploaden. We proberen zoveel mogelijk bij hotels te uploaden om de kosten voor onze sponsor MicPoint zo laag mogelijk te houden. Het gebruik van de Bgan wordt door hen gesponsord en dat willen we natuurlijk niet misbruiken.
Terwijl de fotografen achter hun IMac hun ding doen, rijden wij naar het bivak om Sebastiaan Labrie op te sporen, zodat we iets af kunnen spreken voor de volgende dag. Ze willen een dagje DakarPress Team vastleggen voor RTL7. Uiteraard duurt dat allemaal weer langer dan verwacht, dus eten Léon en Fred een pizza in het hotel. Later krijgen we een beeldende beschrijving van het flinterdunne pizzaatje, dat nog geen holle kies heeft gevuld!
De jongens van de auto zien we ook weer voorbij komen. Ze hebben het uitermate naar hun zin en zien er elke dag een beetje meer als een zwerver uit. We zien elkaar te weinig en te vluchtig om hun verhalen te vertellen, wellicht komt dat later nog. In elk geval is het wel duidelijk dat ze veel lol hebben met elkaar en de stof, hitte en het zand goed doorstaan om mooie beelden van de Nederlanders te maken.

We spreken met Sebastiaan en zijn cameraman af, dat we ze morgen bij de start in Copiapó ophalen. Wij verkiezen de natuur boven het bivak en vinden op de duin waar de massastart is een prima slaapplekje.

Tekst: Sabine Weghorst
Foto: DakarPress