Even denkt hij zelfs dat er iemand om onze tenten heen sluipt. Vanuit zijn 5 minuten tentje wil hij weten of ik misschien aan het ronddolen ben. Nou, nee, echt niet, ik lig heerlijk in mijn slaapzakje en ben ook niet van plan om daar de eerste twee uur uit te komen!
De Batman haalt de TV-boys op terwijl wij onze tenten in pakken. We zijn klaar voor een geweldige special, we staan op een hoge duin waar bijna geen enkel voertuig tegenop komt. Sebastiaan en Wouter gaan volledig uit hun dak! Het is te merken dat ze nu het gevoel hebben midden in de Dakar Rally te zitten. Ik moet ook eerlijk bekennen dat dit weer zo’n spektakel etappe is waarvan ik zeg; dit is de mooiste special tot nu toe, maar dat veranderd bij mij elke dag.

Om twaalf uur zijn de meeste Nederlandse deelnemers voorbij gekomen, wel of niet via de gevreesde duin. De jongens van RTL7 hebben zich zo te zien prima vermaakt maar worden weer beneden bij de start verwacht. De Batman en ik brengen ze naar beneden en spreken af (dat denken we tenminste!) met Léon en Fredje dat zij al fotograferend naar beneden lopen.

We nemen afscheid van Sebastiaan en Wouter en wachten op onze eigen boys. En we wachten, en we wachten. We wachten nog wat langer, maar geen Léon of Fred te bekennen. We vragen ons af wat ze aan het doen zijn maar ja, de mogelijkheden zijn legio. Dus we proberen telefonisch contact met ze te leggen. Ook dat gaat niet zoals gepland, ze hebben allebei de telefoon in de auto gelegd. Onze irritatie begint nu om te slaan in ongerustheid. We besluiten de waanzinnige duin maar weer op te rijden om te gaan zoeken. Dus…de net opgepompte banden maar weer aflaten en gaan. Dat valt niet mee omdat de track door alle voertuigen volledig onbegaanbaar is geworden.
Tot overmaat van ramp verliezen we ook nog onze stoeltjes die we op het dak hebben laten liggen. We markeren het punt met een tentstok en een petje, zodat we de stoeltjes later terug kunnen vinden. Maar prioriteit is nu de jongens terug vinden.

De Batman klimt de duin helemaal op omdat zelfs onze Landcruiser het niet meer trekt om naar boven te komen. Als een grote reus loopt hij door het woestijnlandschap. We roepen en luisteren, we kijken…maar geen spoor van de jongens. Met de satelliettelefoon proberen we contact te leggen, met wie dan ook. Zelfs Sebastiaan Labrie probeer ik nog, omdat we weten dat hij in het bivak is en de jongens daar wellicht heeft gezien.
Het enige dat we nu nog kunnen doen is naar het bivak rijden. We hebben afgesproken dat we nu nog geen alarm moeten slaan maar eerst in het bivak moeten kijken. We spreken het niet uit naar elkaar maar we maken ons grote zorgen.
En dan ontvang ik een telefoontje van een satelliettelefoon! Het is Dirk! Of we de helft van ons team misschien kwijt zijn? Gelukkig, ze zijn ongedeerd en zitten in het bivak!

Later blijkt dat zij de duin af zijn gelopen en meer richting het bivak zijn gelopen omdat ze er vanuit gingen dat wij de RTL-jongens naar het bivak hadden gebracht.
Fred kan maar niet ophouden te vertellen dat het allemaal om communicatie gaat en niet om het aannemen van dingen. Hij heeft helemaal gelijk, de communicatie moet nog beter! Maar we hebben elkaar weer terug gevonden, wat waren we bezorgd. Ik heb echt even een momentje voor mijzelf nodig om het op een rijtje te zetten. Ik was zo bang dat ik Sonja moest bellen om te vertellen dat we de jongens kwijt waren. Dit zal me niet nog eens een keer gebeuren.

We willen weg uit het bivak, naar een hotel om de beelden te uploaden, maar we moeten eigenlijk wachten tot de trippycode wordt vrijgegeven voor de volgende special. En niemand krijgt die code eerder dan de afgesproken tijd, behalve…wij! Onze vriendin Marie (van de ASO), begrijpt heel goed dat we weg willen en houdt een formulier onder de tafel en fluistert mij de code toe. Wat is het toch een schat!
Léon en ik gaan nog even boodschappen inslaan en worden wild enthousiast van het assortiment. Ik koop zelfs een hele, warme kip die we als een stelletje kannibalen opeten in een hotel waar we aan het uploaden zijn!

’s Avonds gaan we weer de Andes over en we zijn allemaal (oké, ik het meest!) een beetje knorrig! De hoogte speelt ons parten. Midden in het hoge gebergte pakken we onze tenten weer om te gaan slapen. We hebben het alle vier koud, zelfs in onze slaapzakjes in de tent krijgen we het niet warm! Nog aan het bijkomen van de hitte vandaag liggen we te slapen (althans, dat proberen we) bij typisch Nederlandse tempraturen, het vriest maar liefst 10 graden! Niet gek dat we het koud hebben.

De pracht van de Andes wordt ons de volgende dag bij daglicht duidelijk. De kleuren veranderen van diep rood naar mosgroen. Fred kan zijn hart ophalen en schiet bijzondere plaatjes. We stoppen even bij een huisje waar je terecht kunt als je last van zuurstofgebrek hebt, die zijn permanent bemand om te helpen. De vriendelijke mannen haasten zich naar binnen om een bakkie koffie te zetten. We drinken met z’n vieren gloeiend hete koffie met suiker uit één geëmailleerde mok met bloemetjes motief. Wij maken foto’s van de vriendelijke mannen, zij maken weer foto’s van ons.

De Batman navigeert ons weer naar een bijzonder mooi plekje op de special, het is voor ons de laatste keer dat we de duinen zien. Het is hier geweldig en tegelijkertijd is dat stuk onvoorstelbaar moeilijk voor de deelnemers. Ik heb me op een duin onder een lage boom geïnstalleerd, het lijkt wel een huisje. Kan ik aan het werk en ik kan alles eerste rij aanschouwen. Als Chagin er aan komt met zijn Kamaz ga ik toch maar even staan, ik heb het beeld van vorig jaar dat hij me bijna van de sokken reed, nog voor ogen. Ook hij redt het niet de duin in een keer te nemen en laat zich terug vallen. Voor mij is hij even uit beeld totdat hij via een andere route op me af komt denderen! Hij mist me op een haar na en rijdt mijn huisje (boom) volledig aan flarden! De fotografen aan de overkant noemen me ‘a very brave girl’ maar ik sta te shaken op mijn benen. Een Duitse journalist heeft het voorval gefilmd en belooft het naar me te sturen. Ondertussen heb ik begrepen dat het verhaal, inclusief foto, in de Berliner Zeitung komt. Op de een of andere manier lukt het me maar niet om vrienden te worden met Chagin!

Als beloning komen we bij het bivak in Chilecito aan en daar is een heus zwembad bij! Helaas heeft de hele rallykaravaan al een duik genomen, er ligt een dikke laag modderschuim op het water, dan maar even een douche nemen.
De volgende morgen hebben we afgesproken Henk Verhoeven en zijn gasten te ontmoeten aan de special dichtbij San Juan dus is overnachten in het bivak de beste optie.

Tekst: Sabine Weghorst
Foto: DakarPress