Met een ravijn van minstens 40 meter diep naast ons, redden we het net niet om een bocht naar links te maken. Daardoor schieten we door en belanden met het rechtervoorwiel over de afscheiding van een paar op elkaar gestapelde keien. Iedereen blijft doodstil zitten en wacht af. De Toyota wordt in zijn achteruit gezet en krijgt grip, waardoor hij weer op de weg terecht komt. De bodem beschermplaat vangt de grootste klap op en redt niet alleen essentiële onderdelen, maar ook ons! Gelukkig blijft de schade beperkt. Het duurt even om te verwerken wat we zojuist hebben meegemaakt en het blijft nog een tijdje heel stil in de auto.

Henk Verhoeven heeft met zijn HV Producties voor een prachtige locatie gezorgd. Zijn gasten staan bijna op de track, 20 kilometer voor de finish, te genieten van heerlijk eten en drinken in een tent die gekoeld wordt door airco. Het is voor ons nogal een omschakeling, maar raken snel gewend. We willen bijna niet meer weg en nemen nog een glaasje champagne.

Het leuke van vandaag is dat we de jongens van de 918 weer terug zien en dat Michel van den Berg er bij is. De jongens van de andere auto hebben hard gewerkt en hebben nog steeds veel plezier met elkaar, dat is al van een afstand te zien. Vol enthousiasme vertellen ze mij verhalen over hun belevenissen (later meer hierover) en ik kan me helemaal voorstellen dat ze genieten.
Ik weet nu ook wie het zwembad van het bivak heeft veranderd in een modderpoel, ik had het kunnen weten. Ze zien er vandaag dan ook uit om door een ringetje te halen, ahum! Gelukkig blijven het een stelletje zwervers, dat staat toch het leukst.

Ze zijn een beetje verdrietig, ze zijn namelijk bestolen van hun Pino. Jerry heeft hard gewerkt om de Pino (een schedel van een paard, poema, lama of ezel of zoiets??) mee te zeulen, hij heeft bijna een week met de jongens geleefd, mocht zelfs mee de grens over en nu is ie weg!

Ze balen, volledig terecht, dat in de uitzending van RTL7 wordt uitgelegd dat het DakarPress Team uit 1 auto en 4 personen bestaat en dat is niet waar. Dus nog even voor de duidelijkheid, voor alles en iedereen en om alle onduidelijkheden uit de wereld te helpen; we rijden met twee auto’s en het team bestaat uit: 918; Dirk, Jerry en Robbert (puntenel), 917; Ewout (de Batman), Fredje, Léon en Sabine.
Zo, recht gezet!
We genieten samen met elkaar en de gasten nog even van een typische Argentijnse BBQ voordat we vertrekken. Jerry en ik hebben alle twee hetzelfde idee en nemen een souvenirtje mee, zeg maar.

En nu, op weg naar het bivak van San Juan. Fredje en Léon gooien we er onderweg uit bij YPF (tankstation met WIFI, Fredje blij!), zodat ze kunnen uploaden, internetten en facebooken. Wij rijden door naar het bivak voor water, lunch en roadbook en trippycode.

Aankomen bij een bivak is elke keer weer een belevenis maar dit slaat alles. We rijden door een enthousiaste menigte, een Hollywood première is er niets bij. We worden continu verblindt door het flitslicht van de camera’s. Ik krijg gewoon een schaamtegevoel zo lief, spontaan en vriendelijk de mensen tegen ons zijn. Ze blijven door ratelen, ook al begrijp ik er niets van en probeer ik met mijn beste Spaans probeert uit te leggen dat ik geen Spaans spreek! Ik deel handtekeningen uit op papiertjes, armen, benen en ruggen. Één jongetje ontroert me gewoon. Je ziet dat ie uit een achtergesteld gezin komt en toch heeft hij zijn allerbeste overhemdje aangetrokken en daar wil hij graag mijn handtekening op. Ik durf bijna niet, maar hij kijkt me zo vragend aan, dat ik er toch maar aan toe geef. Wat had ik hem graag mijn shirt gegeven, dan was ie de bink van de buurt geweest, maar ja, ik kan moeilijk in die menigte mijn shirt uittrekken.

Als we alles hebben ingeladen, inclusief onze WIFI boys, vertrekken we om nog maar een keer ons tentje op te gooien in het prachtige Argentinië.

Tekst: Sabine Weghorst
Foto: DakarPress