Coronel was niet in staat om de problemen eigenhandig op te lossen en moest wachten op de assistentietruck van het ProDakar Team. De monteurs wisten het probleem te verhelpen en zo wist Coronel uiteindelijk op een 152ste en laatste plaats de finish te bereiken.

Na op 31 december een fantastische rondrit door Mar del Plata gehad te hebben, waar het publiek massaal was toegestroomd om de Dakar helden toe te juichen, was er weinig tijd om het nieuwe jaar feestend in te luiden. Op 1 januari stond de eerste etappe op de planning en het was al vroeg dag voor de deelnemers. Om 9:00 uur lokale tijd (13:00 uur NL tijd) begon Tim vol goede moed aan de eerste verbindingsroute van ruim 100 kilometer waarna hij om 11:40 uur als 48ste van start ging op de 56 kilometer korte klassementsproef. Tim had een prima start en vloog door het mulle zand. Bij het eerste meetpunt liet hij de 52ste tijd noteren en was maar 5 minuten langzamer dan de snelste tijd op dat moment. Op ruim 26 kilometer van de proef hoorde Tim een klap en viel hij stil. De koppeling van de McRae Buggy bleek geploft te zijn en de schade leek groot.

Coronel probeerde het probleem in eerste instantie zelf te verhelpen, maar dat bleek niet mogelijk. Toen zat er niets anders op dan te wachten op de snelle assistentietruck van het team, welke pas anderhalf uur later van start zou gaan. Even leek het spannend te worden want de schade aan de oranje Maxxis Buggy leek erg groot, maar toen de assistentietruck arriveerde was het probleem binnen enkele minuten verholpen en kon Coronel, met veel vertraging weer op weg. Niet veel later finishte Tim zijn eerste etappe op een 152ste plaats in het algemeen klassement. Het was niet geheel de start zoals Tim gepland had, maar de finish is bereikt en dat is het belangrijkste.

Tim was zoals altijd positief na de finish van de eerste proef, maar baalde stiekem toch wel een beetje: “Nou daar zijn we dan! Het ging tot aan de problemen best wel lekker. Ik vloog er echt door heen en heb voor mijn gevoel het halve veld ingehaald. Vooral in de duinen ging het lekker en zat ik zelfs voor Alister (McRae). Toen hoorde ik opeens een klap en had ik geen aandrijving meer. Het bleek dat mijn voorste koppeling eruit was gevlogen, een probleem dat ik nog nooit eerder heb gehad. Ik kon het helaas niet zelf oplossen en er zat niets anders op dan te wachten op de servicetruck. De boys hadden het probleem snel verholpen, maar ik had toen al veel tijd verloren. Het was even balen, maar ik ben blij dat ik de finish heb gehaald. Nu nog 600 kilometer naar het bivak en dan morgen weer een nieuwe dag met nieuwe kansen. We gaan ervoor!”