Een rivierbedding waar geen einde aan leek te komen, vol met stenen en keien, was een stevige tandenbijter voor de motorrijders. 'Een nachtmerrie,' noemde Verhoeven de rivier. ,'En als het dat voor mij al is, is het dat voor anderen met minder ervaring zeker. Er kwam geen einde aan. Meestal krijg je na een kilometer of wat wel wat kleinere steentjes en een stukje gravel. Maar dit bleef maar doorgaan. Kilometers lang. Ik denk dat het wel 20 kilometer was.'Toch lag de proef Verhoeven wel. Hij moet het hebben van zijn techniek, van vieze keien en stenen, glibberen en glijden. Eén keer gleed zijn motor weg op een gladde kei en dook Verhoeven head first het water in. ,'Ik ben wel even dizzy geweest, maar erger was dat ,mijn stuur krom was en de gashendel niet meer vanzelf terugkwam. Dan moet je nadenken over wat je doet en bewust steeds het gas dichtdraaien in plaats van alleen loslaten.'

Verhoeven had na de tegenvallende dag gisteren vol problemen zijn zinnen gezet op deze etappe. ,,Ik wilde  aanvallen, maar niet over de limiet. Ik heb zo strak mogelijk gereden. Overal de binnenkantjes van de bochten, scherp insturen en snel uitaccelereren. Ik heb zo'n hoog tempo gereden, dat ik tegen het einde maar even gas terug heb genomen want het was amper vol te houden.'' Misschien dat het daardoor kwam dat Verhoeven een listig navigatiepunt in de gaten had waar anderen er voorbij reden en zo twee waypoints misten. ,,Je moest om een heuvel heen voor wp 23 en 24. Ik kwam het pad uit en reed achter op een paar jongens die ik eerder had ingehaald. Die begrepen niet waar ik ineens vandaan kwam. Maar zij zaten fout. Daar heb ik veel op gewonnen.''