Tammo Witmondt Dakarpress Team #1013: Gisteren waren we van plan om nog voor het slapen te gaan douchen. We hebben namelijk een deel van de Atacama achter onze oren zitten. En niet alleen daar. Overal waar je je kan voorstellen zit zand. Maar als we terug zijn van fotograferen, dan moeten we eerst alle foto’s uitzoeken en uploaden. En na al dat werk en de lange dag die we al achter de rug hebben, is het bed aantrekkelijker dan de douche. We liggen om half één in bed. Maar we kunnen uitslapen. Dat wil zeggen, tot het te heet wordt in de tent. Dat lange slapen zou lekker moeten zijn, maar als we aan de ontbijt tafel zitten, heb ik het gevoel dat mijn ogen nog dicht zitten en mijn bloedsomloop niet op gang wil komen. 

Dirk en ik gaan na het ontbijt de auto controleren. Bas en Roeland gaan het bivak rond en back-ups maken. Na een week de auto zwaar belast te hebben is het goed om hem na te kijken. De auto staat naast de tentjes, in het zand en het stof. We hebben geen zijl, zoals de teams hebben. Dus we zullen door het stof moeten. Na de controle komen er toch nog behoorlijk wat, gelukkig kleine puntjes uit die gerepareerd. Een turbo moer los, een stabilisator ring weg, een steun van het chassis gescheurd en nog wat van die dingen. We kunnen alles repararen. Het is tijd om te douchen.

Als Dirk en ik van de douches afkomen , dan komen we Tim Coronel tegen. Hij is heel erg tevreden over de etappe van gisteren. Hij was net voor het donker thuis, en dat terwijl hij er rekening mee had gehouden dat hij in de duinen van de Atacama zou moeten overnachten. Hij had er ook flink de gang in waar wij stonden. Hij reed in één keer de duin op, waar anderen flink aan het ploeteren waren.

Het is vier uur en we gaan weer op pad. Terwijl de meeste anderen nog een nacht in het bivak blijven, gaan de mannen van het DakarPress team weer met allebei de auto’s op pad. Eerst nog de lunchpakket halen. Normaal halen we die in de eettent. Maar die hebben hem niet, en aandringen dat we van de pers zijn en nu weg moeten help niet. Dus hebben ze de lunchpakketten echt niet. Maar wie heeft ze wel. Ik wordt naar de trailer van de pers gestuurd. Vreemd, maar ik probeer het maar. Die sturen me door naar de Total trailer. Uhh? Bij het safety center. Uhh? “Yes, we are not jocking”, zegt de man zonder te lachen. Zit Total ook al in de catering? Ik naar de Total en het safety center. Ik vraag naar de lunchpakketten aan de man van het safety center. Weer wordt ik verwezen naar de Total trailer, en die staat vol met off road banden. De man in de trailer lacht, en wijst naar de trailer naast hem.. Die hebben de lunch pakketten. En ja hoor, maar ik krijg ze niet mee. Morgen, bij het ontbijt. Na uitleg en aandringen krijg ik vier pakketten mee. 

We rijden over Ruta 5. Een deel van de Panamerican highway, die helemaal naar het noorden van Noord Amerika gaat. Het is een chaos op de weg. Er zijn heel veel opbrekingen en we moeten regelmatig wachten. Overal komen we auto’s tegen van de Dakar. TV auto’s, van de organisatie en persauto’s, iederéén is onderweg naar zijn volgende klus. 

Luisterend naar het nummer Space Odissey van David Bowie voel ik me net een Cowboy. We hebben geen thuis, we zijn constant onderweg en we hebben geen vaste slaapplaats. Where ever I lay my head, that’s my home. En iederéén geniet!

Foto''s Copyright DakarPress Team

www.dakarpress.nl