Tammo Witmondt Dakarpress Team #1013:Nadat we gisteren veel te lang zijn gebleven in het restaurant Dejâ Vu van Juan, hebben we ‘s avonds lang door moeten rijden. Om half vijf hebben we onze tentjes opgezet op het strand niet ver van het startpunt van etappe 12. Lang genieten konden we niet. Niet van het strand en de zee, en niet van onze nachtrust. Om half acht ging de wekker weer. We hebben zelfs geen tijd voor een ontbijt. Maar omdat ik al voor de wekker wakker werd door de brandende zon, heb ik wel gelijk water opgezet voor de koffie. Elke dag is dat toch een mooi moment. Het koffie moment. Een warme kop koffie in de hand, starend naar de zee, naar de bergen, en naar het onnoemelijk brede strand. Verstand op nul en genieten. Dat verstand op nul is voor mij overigens niet moeilijk, maar dat terzijde. 

Als we dan een uur later een goede fotospot hebben gevonden, is er nog even tijd voor een ontbijt. Knakworsten. We hebben geen broodjes, dus het word knakworst uit de hand. We hebben niet veel tijd, dus wordt het koude knakworst uit de hand. Verder hebben we niet zo heel veel wat erbij past. Behalve Evergreens, dus dat doen we dan maar. Voor het thuis front: "we zorgen goed voor ons zelf, we slapen als een blok (die 3 uurtjes) en we eten voldoende vitaminen, uh denk ik. Dus geen zorgen". 

De zon is heet en hij brandt. Het blijft na twee weken nog steeds oppassen dat je niet verbrand. En zeker vandaag met het frisse zee windje erbij. Maar we goed voor ons zelf zorgen !
We zijn redelijk op tijd klaar met fotograferen, en we kunnen dus op tijd naar het bivak. Soms is het tien uur, maar vandaag kunnen we om vier uur al in het bivak zijn. "Zullen we eerst een duik in de zee nemen. We hebben de hele dag ernaast gestaan, ik verlang wel naar een duik". Goed idee, ik roep naar Dirk dat ik de GoPro camera mee neem. Dit is een klein cameraatje, dat in een waterdichte behuizing zit en spectaculaire beelden geeft. En met de golven die hier de kust tarten, wordt het spectaculair. Ja, wel zullen voorzichtig zijn.

Gisteren heb ik gehoord dat de kust van Peru één van de zeven plaatsen is waar wereld kampioenschappen surfen wordt gehouden. Hier zien we geen sufers, maar met golven van twee tot drie meter, geloof ik dat zeker. Ik trek mijn zwembroek aan en doe een touw om mijn pols met aan de andere kant de GoPro camera, en ren de Indische oceaan in. Koud !!! Maar éénmaal valt het wel mee. Ik hou de camera zoveel mogelijk boven het water, maar verlies af en toe mijn evenwicht. Steeds verder het water in, en tot aan de hoge golven. Het lukt maar moeilijk om ze te bereiken. Bas en Roeland zijn achter mij aangekomen, en gaan ook koppie onder. Echt lekker na zo ruim een week van slapen, eten, rijden en fotograferen. Dirk het eerste bij de hoge golven. en houd de camera stevig vast. Hij wordt volledig bedolven onder het water. Lachen !! Hopelijk lukken de beelden, en zo niet, dan hebben we zeker gein gehad.

 Na een half uurtje spelen gaan we de boel inpakken en rijden we weg. Nog geen 100 meter verder worden we om hulp gevraagd. Een groep journalisten uit Litouwen staat vast met hun auto, in de duinen. Of wij willen helpen. Wij rijden er heen en trekken de auto weg. Maar helaas, nu komen we zelf vast te zitten. De Litouwer is wel los, en staat op een zandheuveltje. We pakken de rijplaten die bij Cees Tijsterman vandaan komen en het lukt ons om een stukje verder te komen. Maar niet ver genoeg. We staan nu weer dicht bij de Litouwers en nu gaan zij ons eruit trekken. Zo komen we steeds een stukje verder, totdat we bevrijdt zijn uit de klauwen van de duinen.

Nu is het toch nog laat geworden, en we zijn om zeven uur in het bivak. Op tijd om onze dingen te doen die we moeten doen. 

Foto's DakarPress Team

www.dakarpress.nl